Geen categorie

Boekrecensie: Zolang er leven is – Hendrik Groen

DSC_0287.JPGNa ‘pogingen iets van het leven te maken’ schrijft Hendrik Groen, een jaar later, weer een heel jaar lang in zijn digitale dagboek. Pogingen iets van het leven te maken was voor mij echt het mooiste boek dat ik vorig jaar heb gelezen. Zoals je waarschijnlijk wel begrijpt, stond ik te springen in de boekwinkel toen ik zag dat er een deel twee was uitgegeven. Een paar dagen later lag er een mooi ingepakt cadeautje op mijn bed, afkomstig van mijn vriend. Je kan natuurlijk al wel raden wat daar in zat.

Of het boek nou echt door een bejaarde heer in een verzorgingstehuis is geschreven, of dat Hendrik Groen een pseudoniem is van een bekende schrijver, dat is niet bekend. Hoe dan ook is het leven in een verzorgingstehuis wederom zo prachtig beschreven. Met een goed gevoel voor humor, maar ook voor actualiteiten die in deze maatschappij aandacht nodig hebben, is dit weer een fantastisch boek. Zo komen de aanslagen in Parijs, de bezuinigingen in de zorg en de eerste buitenlandse bewoner van het verzorgingstehuis uitvoerig aan bod.

DSC_0282

In het dagboek verteld Hendrik Groen, een man van 85 jaar, over zijn leven in een verzorgingstehuis. De verschillende personages zijn echt enorm goed uitgewerkt. Zo heb je de chagrijnige mevrouw Slothouwer,  en natuurlijk de (bijna) altijd vrolijke leden van Omanido (oud maar niet dood). Omanido is een clubje die opgericht is door Hendrik en een aantal van zijn vrienden. Alleen de meest positieve mensen worden toegelaten in het clubje en samen maken ze de leukste uitstapjes. Dit jaar heeft Omanido een nieuw project: elke maand een restaurant met een keuken uit een ander land te bezoeken. Ook in dit deel overlijdt één van de leden van Omanido, op dat moment heb ik echt een traantje moeten wegpinken.

Ook in dit boek vind je weer prachtige passages, die het gevoel van vriendschap en saamhorigheid, prachtig overbrengen. Hieronder lees je één van mijn favoriete passages (SPOILER ALERT!).

DSC_0286.JPG

Door het lezen van de beide boeken van Hendrik Groen ben ik meer gaan nadenken over ouderen. Wat voor levens ze leiden, en met wat voor moeilijke zaken ze te maken krijgen (eenzaamheid, verlies, lichamelijke klachten).

Om kritisch te blijven: ik vind het echt heel erg jammer dat sommige zaken niet heel goed uitgewerkt zijn in het boek. In een passage breekt Hendrik een deel van zijn kies af, die later getrokken moet worden. Hier lees je nooit meer iets over terug. Misschien heeft dat er mee te maken dat hij zo min mogelijk wil klagen. Verder is veel in het boek wat hetzelfde gebleven. Zo maken ze nog steeds uitstapjes met Omanido, voeren ze nog steeds een strijd met de directrice en hebben ze nog steeds een hekel aan klagende mensen.

Het boek eindigt op de laatste dag van het jaar: “Een nieuw jaar waarin het het weer zelf moet doen, Groen, het leven heeft geen zijwieltjes. Vooruit met de geit. Zolang er leven is.”

Ik moet eerlijk zeggen: ik persoonlijk kan geen genoeg krijgen van de avonturen van Hendrik Groen, ook al worden er veelal dezelfde onderwerpen aangesneden als in het eerste boek. Van mij krijgt Zolang er leven is een dikke 9!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s